Beknopte samenvattingen en recensies van oude en nieuwe films, ingezonden door diverse filmliefhebbers.
Doe mee en stuur uw recensie naar cedars@live.nl
2007
Ben X
Alexandra
Into the wild
The diving bell and the butterfly
Peur(s) du noir
In the valley of Elah
The year my parents went on vacation
A mighty heart
Atonement
The mourning forest
Le voyage du ballon rouge
4 maanden, 3 weken en 2 dagen
Into the wild
De Vliegeraar
2008
The visitor
No country for old men Shine a light
Il y a longtemps que je
t'aime
Entre les murs
Transsiberian
Dit onderdeel van onze site bevat zowel
filmtips (met een korte omschrijving) als recensies
van 300-500 woorden.
We zijn naarstig op zoek naar meer recensenten.
Wie stuurt eens (of af en toe) een recensie, zodat we dit
onderdeel van onze site boeiender en aantrekkelijker kunnen
maken?
Vermeld hierbij de titel, het jaar van verschijning, de
regisseur en de (hoofdrol-)spelers s.v.p. En natuurlijk -
desgewenst - uw eigen naam, zodat we die ook kunnen vermelden.
U kunt uw recensie opsturen naar:
cedars@live.nl,
o.v.v. 'film'.
Wij zullen deze zo spoedig mogelijk plaatsen.
Regie
en scenario: Paolo Sorrentino
Met: Toni Servillo, Anna Bonaiuto, Piera Degli Esposti e.a.
In de
film Il Divo staat de Italiaanse staatsman Giulio Andreotti (Toni
Servillo) centraal. Andreotti was één van de belangrijkste Italiaanse
politici van na de Tweede Wereldoorlog. Als leidend lid van de
Christendemocratische Partij was hij één van de machtigste mannen van
het land, die maar liefst zeven keer diende als Minister-president, en
ook verscheidene andere functies vervulde. Naar de buitenwereld toe
profileerde hij zichzelf als een eervol man, maar achter de schermen
onderhield hij hechte relaties met de maffia, die hij gebruikte om zijn
macht te verzekeren. Begin jaren negentig werden er processen tegen hem
gestart voor zijn banden met de cosa nostra, zijn passiviteit bij de
ontvoering van Aldo Moro (een partijgenoot die werd gekidnapt door de
Rode Brigade), en de moorden op onder andere een kritische journalist.
Al die processen haalden echter maar weinig uit: Andreotti werd ofwel
van alle beschuldigingen vrijgesproken, ofwel waren de zaken waarvoor
hij terecht stond net op tijd verjaard. Even verwachtten velen dat hij
ten val zou komen, toen het leek dat de Italianen werkelijk schoon schip
gingen maken. Hij werd aangeklaagd wegens corruptie en banden met de
maffia. Maar Andreotti loopt – voor zover bekend (maart 2011) nog steeds
vrij rond.
Wie is deze man? Dat is waar het in Il Divo om draait. Andreotti heerste
over zijn partij en zijn land. Hij wordt neergezet als een listige
sfinx, dat wil zeggen iemand die een ondoorgrondelijk spel speelt en
niet gekend wordt door anderen. Om de angst erin te houden verwijst hij
achteloos naar zijn enorme persoonlijke archief, waarin over al zijn
rivalen wel iets belastends te vinden zou zijn.
Hoe hij dit spel speelt, valt nauwelijks te peilen. Niet met verbaal
geweld in elk geval.
De film komt aanvankelijk wat problematisch over, omdat er in hoog tempo
vele politieke figuren en gebeurtenissen de revue passeren, waarvan een
groot aantal kijkers waarschijnlijk nauwelijks kennis hebben. We krijgen
de namen van maffiosi, politici, bankiers en anderen razendsnel
geïntroduceerd, maar wie nu precies wat heeft gedaan en waarom wordt zo
snel niet duidelijk of blijft niet hangen. Toch blijkt dit een minder
groot probleem dan ik aanvankelijk dacht. Ook al kun je alle details
niet plaatsen, dan doet dat geen afbreuk aan de film; het totaalplaatje
wordt immers wel helder. De fundamentele misstanden in Italië worden
duidelijk aan de kaak gesteld.
Daarbij komt, dat de film enkele zeer fraaie beelden laat zien, van
bijvoorbeeld een wandelende Andreotti, die bescherming geniet van
veiligheidsagenten in auto’s. Of een andere scène waarin Andreotti
rechtstreeks de camera toespreekt en zichzelf verantwoordt. De
onderkoelde façade van de politicus breekt heel even, en we krijgen alle
woede en frustratie te zien die daar onder schuil gaat: "Ik heb slechte
mensen gebruikt om iets goeds te doen", roept hij, ter verdediging van
zijn connecties met de maffia.
Een film, die je wel wakker houdt en een bittere nasmaak geeft.
Regie: Philippe Claudel
Met o.a.: Kristin Scott Thomas, Elsa Zylberstein, Serge Hazanavicius,
Laurent Grévill en Frédéric Pierrot
Il
y a longtemps que je t'aime is een Franse dramafilm uit 2008. Een
mooie, ontroerende film.
Kristin Scott Thomas speelt Juliette, die na een lange periode in de
gevangenis, is vrijgekomen. Ze wordt opgevangen door haar zus Lea (Elsa
Zylberstein) en de echtgenoot van Lea, Luc (Serge Hazanavicius).
Juliette voelt zich in de steek gelaten en heeft weinig behoefte aan de
toenaderingspogingen van haar zus, die het gedurende de
gevangenisperiode heeft laten afweten.
Langzaam maar zeker groeien de zussen echter wat naar elkaar toe en zien
we tevens, hoe Juliette haar leven opnieuw opbouwt, ook al gaat dat
moeizaam. Vooral de oudste (adoptie) dochter van Lea heeft een positieve
inbreng, waardoor Juliette langzaam ontdooit.
Het is een mooie verfilming van de weg die Juliette aflegt om een plaats
te hervinden in de maatschappij waar ze zo lang geen deel van heeft
uitgemaakt. Ze is een kwetsbare, maar tevens sterke vrouw, die stukje
bij beetje uit haar schulp kruipt.
Daarnaast is het boeiend om te zien hoe de beide vrouwen elkaar
aftasten. Ze zijn zussen, maar is dat voldoende om alle voorbije jaren,
waarin Lea en Juliette geen contact hadden, te kunnen vergeten? Ze
kennen de ander niet, hebben wellicht vooroordelen en angst om elkaar te
vertrouwen. Toch zetten ze zich in om hun relatie te herstellen.
Claudel wacht zo lang mogelijk met ons te laten weten voor welke misdaad
Juliette heeft vastgezeten. De personages benoemen het niet, dan in vage
bewoordingen. Bovendien worden we als kijker aan het denken gezet over
de misdaad. Juliette heeft 15 jaar vastgezeten. Dat is lang. Zou ze een
moord hebben gepleegd? En zo ja, op wie? Voor de echte antwoorden daarop
moeten we tot het eind wachten. Dat is echter geen straf...
Regie: Doris Dörrie
Met: Hannelore Elsner (Trudi), Elmar Wepper(Rudi), Aya Irizuki (Yu)
Enkel
Trudi weet dat haar echtgenoot Rudi ernstig ziek is. En het is aan haar
om het hem te vertellen of niet. De arts stelt voor, dat ze samen met
Rudi nog een keer iets gaat doen, wat ze altijd al hebben willen doen,
maar wat er nooit van is gekomen. Trudi houdt de uitslag van het
onderzoek geheim voor Rudi en weet hem over te halen om samen hun
kinderen in Berlijn te gaan opzoeken. Het bezoek is geen groot succes.
De kinderen zijn druk met hun eigen leven en werk en vinden het een
opgave, dat hun ouders er zijn.
De ouders besluiten daarop, om naar de Baltische Zee te gaan. Daar
overlijdt Trudi plotseling.
Rudi komt er achter, dat Trudi eigenlijk altijd graag naar Japan heeft
gewild en dat ze haar droom niet heeft kunnen waarmaken.
Rudi besluit haar 'verknoeide' leven goed te maken door zelf naar Japan
te gaan. Hij heeft daar een zoon.
Ook dit bezoek verloopt enigszins moeizaam. De zoon is kleinbehuisd en
druk met zijn werk. Geleidelijk begint Rudi echter zijn weg te vinden in
Tokyo. Hier maakt hij kennis met een meisje, dat elke dag in het park
komt dansen. Ze voelen verwantschap, omdat ze allebei een geliefde
hebben verloren: Zij haar moeder, hij zijn vrouw. Dit blijkt sterker dan
de culturele verschillen of het verschil in leeftijd.
Trudi’s wens was om de machtige berg Fuji een keer te kunnen
aanschouwen. Nu dat niet meer kan, neemt Rudi haar plaats in. Hij reist
met het meisje naar de berg, die echter schuilt gaat in de nevel. De
twee blijven aan de voet van de berg, in een hotel, om te wachten op
betere omstandigheden. De gezondheidstoestand van Rudi gaat steeds
verder achteruit.
Dan, als hij ’s nachts niet kan slapen, verschijnt de berg Fuji in het
maanlicht. Rudi beschildert zijn gezicht zoals een Japanse danser dat
doet en …
Wat volgt zijn een aantal bijzondere en aangrijpende scènes.
Misschien heb ik al teveel verteld. Woorden doen de film geen recht. Het
is een diepzinnig en teder verhaal. Het gaat over de gevoelens van een
ouder echtpaar. Over wat ze hebben moeten opgeven en hoe ze dat zelf
hebben ervaren. De prachtige scènes in Japan vormen de hoofdmoot van het
verhaal.
Als je in de stemming bent voor een mooie, aangrijpende film, dan is
dit een film om te gaan kijken.
‘Slumdog Millionaire’ begint met Jamal, een
ongeletterd weeskind uit de achterbuurten van Mumbai, die nog maar één
vraag verwijderd is van de jackpot: de 20 miljoen roepievraag. In beeld
verschijnen de vier mogelijkheden hoe hij zo ver heeft kunnen komen, in
de vorm van de quiz ‘Who Wants to Be a Millionaire?’ A: Hij speelde
vals. B: Hij had geluk. C: Hij is een genie. Of D: Het was voorbestemd.
‘Slumdog Millionaire’ gaat over deze wees, Jamal, die in een callcenter
werkt. Bij toeval weet hij door te dringen tot de Indiase versie van
‘Who Wants to be A Millionaire’ en beantwoordt daar tot verbijstering
van de neerbuigende quizmaster elke vraag correct.
De ergernis en het ongeloof nemen toe bij elk goed antwoord, en de
quizmaster neemt dan ook aan, dat er bedrog in het spel moet zijn.
De film laat ons een Jamal zien, die wordt vernederd en gemarteld door
politiemensen om zo een verklaring af te leggen. Meer dood dan levend
hangt het broodmagere joch in een snikhete politiecel, waar hij
hardhandig aan de tand wordt gevoeld.
Uiteindelijk besluit hij uit te leggen hoe de ervaringen in zijn leven
hem de antwoorden op de vragen hebben verschaft.
De rest van de film zien we hoe de quizmaster een vraag stelt en de
keuzemogelijkheden geeft, en in een flashback zien we dat deel van
Jamal’s leven, waarin hij het antwoord leerde.
Het is te begrijpen, dat er veel ellende in de film zit: Razzia’s door
de sloppenwijken vanwege religie, waarbij zijn moeder de dood vindt,
uitbuiting en bijna verminking door de baas van een groep
kinderbedelaars en een broer, Salim, die steeds verder richting het
criminele circuit afglijdt. Het laatste vond ik het meest aangrijpend.
Zijn broer, die hem in het diepst van zijn ziel raakt en hem het enige
afneemt, wat hem lief is.
Op een gegeven moment gaat de opbouw van de film, namelijk quizvragen en
de verklaring van het goede antwoord enigszins vervelen. Het is allemaal
wel erg toevallig. Toch blijven de scènes op zich boeien.
Is ‘Slumdog millionaire’ alleen maar een film vol ellende? Absoluut
niet.
Verantwoordelijk voor de leuke gedeeltes in de film zijn vooral de
hoofdrolspelers in hun jonge jaren. De kleine Jamal en Latika zijn
aandoenlijk en doen je vaak glimlachen en ook de ondeugende broer Salim
is in zijn kinderjaren grappig. De scènes waarin de twee broertjes
argeloze toeristen geld aftroggelen bij de Taj Mahal zijn bijvoorbeeld
hilarisch.
Het is een film, waarin Bollywood romantiek voorkomt, maar ook een fikse
dosis van de harde realiteit van weeskinderen in India.
Al met al een meeslepende en ontroerende film.
Leonard is een aantrekkelijke jongeman die bij zijn ouders gaat wonen,
nadat zijn relatie is beëindigd. Hij wil fotograaf worden, maar werkt
bij de stomerij van zijn vader. Zijn ouders zijn bezorgd om hun zoon. Na
de breuk met zijn geliefde is hij depressief. De ouders zijn zorgzaam en
bedoelen het goed, maar de familiebanden knellen.
In korte tijd maakt Leonard kennis met twee vrouwen. De ouders zien veel
in Sandra, de dochter van een zakenpartner van zijn vader. Het klikt
goed met haar. Op een avond ziet Leonard vanuit zijn raam echter de
beeldschone Michelle. Ze is in het gebouw komen wonen dat door zijn
familie wordt verhuurd. De rekening hiervan wordt betaald door de rijke
getrouwde man met wie Michelle een affaire heeft.
Is het een liefdesverhaal ? Is het een noodlotsdrama? Volgt Leonard
zijn hart of zijn verstand? Het is allemaal niet zo eenvoudig in Two
Lovers. Leonard weet dat Michelle onbereikbaar voor hem is, dat ze
hem niks anders dan narigheid bezorgt, en tóch is zij het die hij wil.
Hij volgt zijn hart, maar dat leidt niet tot een happy end.
‘Two Lovers' is een verhaal over mensen die weten dat ze fouten aan het
maken zijn, maar die ze desondanks maken. Niet zomaar, maar omdat ze
niet anders kunnen. Liefde heeft immers de (nare) gewoonte om het
verstand en zelfs - in zekere zin - de wil irrelevant te maken. Hiervan
is ‘Two Lovers' een prachtige illustratie.
Een fascinerende film. A.W.
Met Woody Harrelson, Emily Mortimer en Ben
Kingsley
Een
echtpaar reist per Transsiberië Express van Beijing terug naar Moskou.
Het stel krijgt onderweg gezelschap van de jonge Spanjaard Carlos en
zijn Amerikaanse vriendin. Er hangt iets mysterieus om dit stel. Jessie
lijkt zich te vervelen bij haar wat saaie echtgenoot Roy. Dit gevoel
wordt versterkt door de broeierige blikken die Carlos soms op haar
werpt. Zoals iedereen, die ooit met de Transsiberië Express reisde weet,
zijn de coupés klein en is er van enige privacy geen sprake.
Na een tussenstop in Irkoetsk blijkt Roy niet meer aan boord van de
trein te zijn. Vanaf dat moment kan het verhaal alle kanten op. Is Roy
een andere man dan we dachten en heeft hij de benen genomen? Heeft
Carlos zich van hem ontdaan, zodat de weg naar Jessie vrij is? Of is Roy
een (onschuldig ogende) smokkelaar en is hij opgepakt. Of heeft hij
gewoon de trein gemist?
Uiteindelijk blijkt de persoon Roy een onbeduidend persoon. Jessie
daarentegen groeit uit tot een veel spannender personage. Ze is niet
alleen een deugdzame, trouwe echtgenote, maar verlangt ook terug naar
het slechte meisje, dat ze ooit was. Op een gegeven moment gaat Jessie
met Carlos mee naar een afgelegen kapel, ergens in Siberië. De leegte en
kou staan in schril contrast met de broeierige verhouding die er – even
– tussen de twee oplaait. Wat er met de zelfbeheersing van beiden
gebeurt en waar dat toe leidt, is de moeite waard om zelf te bekijken.
Het eind van de film doet afbreuk aan de overigens boeiende film. Het is
teveel en maakt het verhaal minder geloofwaardig en invoelbaar.
A.W.
De
film Entre les murs van Laurent Cantet is gebaseerd op de roman
van Francois Bégaudeau over zijn ervaringen als docent op een zwarte
school in een Parijse volksbuurt. Entre les murs is een klein
meesterwerk dat een aantal maanden geleden terecht de Gouden Palm in
Cannes in ontvangst mocht nemen. Cantet is erin geslaagd zijn
amateuracteurs (de kinderen)zonder te veel overdreven of theatraal
egogedrag hun eigen leven onder de loep te laten nemen. Hierbij laat hij
ze hun culturele verschillen benadrukken. De regisseur heef niet de
intentie gehad om er een pedagogisch sausje overheen te gieten. Het
opduiken van de aldoor onderdrukte driften van de pubers geven dit drama
een ongekende passionele lading.
François begaat op een moment een bijna kardinale fout die ontstaat
doordat de etters weer eens het bloed onder zijn nagels vandaan halen.
Cantet daagt zijn publiek doorlopend uit een mening te vormen en een
positie in te nemen, zonder dat hij veel ruimte laat voor diplomatie of
een neutrale houding. Ongeïnteresseerd achterover leunen is er ook voor
de kijker niet bij. Het is deze aanhoudende spanning die Entre les
murs tot een van de knapste films van het afgelopen jaar maakt.
De Oscarwinnende filmmaker Martin Scorsese volgde The Rolling Stones en
filmde in de herfst van 2006 hun optreden in het beroemde Beacon Theater
in New York. Hij schakelde de allerbeste cameramensen en meest bekroonde
cinematografen ter wereld in om de registratie tot het hoogst mogelijke
niveau te tillen.
Het plezier op het podium, de feilloze samenwerking van de bandleden en
de ongrijpbare kracht die de band uitstraalt, is intiem vastgelegd.
Naast de Stones zijn er bijzondere gastoptredens.
Naast de concertregistratie bevat de film zelden vertoonde
archiefbeelden en opnamen van de recente "A Bigger Bang Tour". Het
resultaat is een verbluffende filmervaring met, van en over de Stones.
Weergaloze moderne western die, gebaseerd
op de roman van Cormac McCarthy, een koffer met geld het aas laat zijn
voor drie elkaar naar het leven staande figuren. Een bloedige klassieker
vol donkere humor en onvoorspelbare plotwendingen.
Met een meesterlijke dosering van horror, humor, onvervalste lyriek en
efficiënte spaarzaamheid excelleren de gebroeders Ethan en Joel Cohen in
hun nieuwste, meervoudig bekroonde film. Een film over hebzucht, geweld
en wraak.
In een Texaans landschap vindt de jager Llewelyn Moss bij toeval een
koffer vol geld. Hij treft die aan op een plek waar net een criminele
afrekening heeft plaatsgevonden. Overlevenden zijn er niet. Moss beseft
dat het niet lang zal duren of iemand zal de buit komen opeisen. Het
klopt. Niet alleen de plaatselijke sheriff vindt hij op zijn pad; ook de
onverbiddelijke, monsterlijke Anton Chigurh duikt op. Er ontstaat een
geladen kat-en-muisspel waarin Moss zijn achtervolgers steeds een stap
weet voor te blijven, totdat een confrontatie onvermijdelijk wordt...
Weduwenaar Walter Vale
(Richard Jenkins) is een uitgebluste professor die zonder passie en
interesse door de tweede helft van zijn saaie leventje strompelt.
Lesgeven interesseert hem niet, hij leeft geïsoleerd en zijn pogingen om
piano te leren spelen, worden ondermijnd door zijn gebrek aan muzikaal
talent. Walter leeft niet meer, hij ondergaat het leven als een zware
last en doet dan maar alsof. Wanneer hij voor een congres naar New York
moet, wacht hem een onverwachte verrassing. In zijn appartement in New
York - dat hij al jaren niet meer gebruikt - woont een illegaal
immigrantenkoppel, Tarek en Zianab, en in plaats van ze buiten te
gooien, biedt Walter hen tijdelijk onderdak. Meer nog, de bedeesde
professor bouwt een vriendschap op met de enthousiaste Terak (Haaz
Sleiman) en raakt gefascineerd door de muzikale talenten van de
djembespelende Syriër. Dankzij de multiculturele prikkel vindt Walter
eindelijk zin in zijn leven. Tot Tarek na een ongelukkig misverstand
gearresteerd wordt en in een asielcentrum wordt geplaatst...
De acteur-regisseur
laat uiteenlopende personages - die natuurlijk weer outsiders zijn,
letterlijk zelfs deze keer - met elkaar botsen en hij creëert een
gevoelig verhaal dat blijft hangen.
In Amerika kwam er vanuit het rechtse kamp kritiek dat left winger
McCarthy een eenzijdige en erg gesimplificeerde kijk gaf op de
immigratieproblematiek van Amerika na 9/11, maar wie iets minder
politiek agressief naar ‘The Visitor' kijkt, merkt ongetwijfeld
dat dit niet zozeer een film is met een politieke boodschap - die
natuurlijk wel aanwezig is - maar vooral een poging is om de polemiek
een menselijk gezicht te geven. ‘The Visitor' is geen film over
‘immigranten', het is een verhaal over een ingedommelde en wereldvreemde
professor en zijn ontmoeting met vreemdelingen die niet alleen zijn
leven maar ook dat van hen drastisch zal veranderen. Dat die
levensbevestigende ontmoeting een fijne karakterschets oplevert, de
waarden van multiculturalisme verkent en de emotieloze bureaucratie
achter immigratieproblemen aanklaagt, is niet alleen de verdienste van
de regisseur, maar ook van de acteurs.
‘The Visitor' is
een pakkend drama dat vooral dankzij de vertolkingen nergens fake
aanvoelt, en geleidelijk aan onder de huid kruipt. Knap verteld en
voorzien van een diepmenselijke boodschap die je zowel opbeurt als
ontnuchterd achterlaat.
Regie: Marc Forster
Met: Khalid Abdalla, Ehsan Aman,
Vsevolod Bardashev, Ismail Bashey, Larry Brown, Laurie Burke en vele
andere.
De
prachtige film van Marc Forster De Vliegeraar draait om een
geheim dat de held sinds zijn kinderjaren in Afghanistan heeft
achtervolgd. Amir is een succesvolle jonge romanschrijver die in San
Francisco woont. Een telefoongesprek van een stervende man neemt ons met
Amir mee terug naar de stoffige straten van Kaboel in 1978, naar de
jeugd van Amir. Nu hebben de Taliban hier de macht in handen.
De beelden van die reis zijn imponerend. De beklemmende omstandigheden
waaronder de Afghanen moeten leven zijn zeer indringend weergegeven.
De
kindertijd. Twee jonge jongens winnen een vliegerwedstrijd, waarbij het
doel is om het koord van de tegenstander door te snijden. De verloren
vlieger wordt dan eigendom van het eerste kind dat het naholt en vindt.
Amir’s beste vriend Hassan is hier buitengewoon handig in, hij weet waar
de vlieger zal vallen. Maar een afschuwelijke handeling die Hassan in
een achteraf straatje moet ondergaan en waarover de beide vrienden niet
kunnen spreken, vergiftigt de diepgaande band die er voorheen bestond
tussen de twee jongens. Amir is er namelijk getuige van dat Hassan wordt
verkracht door de schrik van de buurt, maar hij is te laf om te helpen.
Hij beweert dat hij niets heeft gezien. Hassan geeft teveel om Amir om
aan zijn woord te twijfelen.
Het is onvoorstelbaar hoe gemakkelijk de schuldgevoelens in
haatgevoelens overgaan. Misschien wordt dit mede veroorzaakt door
jaloezie, omdat de vader van Amir niet alleen van hem, maar ook van
Hassan houdt.
Over de schande die Amir over zich laadt, wijd ik hier niet uit, maar
deze blijft hem achtervolgen. Hij probeert het gevoel steeds te
onderdrukken, tot het telefoontje uit Pakistan hem dat verder onmogelijk
maakt. Amir moet op reis, ontmoet de oude vriend van zijn vader die met
onthutsende onthullingen komt. Amir voelt zich verplicht om verder te
gaan, naar Afghanistan (waar inmiddels de Taliban de macht hebben) om
daar een ereschuld in te lossen.
Hoe
het verhaal verder verloopt, zal ik niet uit de doeken doen.
De film slaagt er immers prima in om het verhaal van het beroemde boek
van Khaled Hosseini te vertolken. Maar wat de film onderscheidt is een
achtergrond van wrede en ruïneuze culturele gebeurtenissen. Amir’s ruzie
met Hassan wordt afgezet tegen een Afghanistan dat afglijdt in chaos.
Wanneer de volwassen Amir hier in 2000 terugkeert om boete te doen voor
zijn verleden, ligt het land in puin. Geplunderd door de Sovjets en
vernietigd door de Taliban.
De Vliegeraar is een betoverende film. Ik vraag me af of de Afghanen,
die hun land zijn ontvlucht en nu in Nederland wonen er ook zo over
denken.
Met: Emile Hirsch, Marcia Gay Harden, William
Hurt e.a.
De
22-jarige Christopher McCandless (Emile Hirsch), een sportieve en
kansrijke jongen, is pas afgesturdderd. Hij krijgt van zijn ouders een
auto cadeau, maar dit geschenk wijst hij af. Het is voor hem het
zoveelste bewijs, dat zijn ouders en hij weinig gemeen hebben.
In plaats van een carrière op te bouwen neemt hij dan ook een totaal
ander besluit: hij verlaat zijn ouders en vrienden en ‘verdwijnt’. Hij
gaat op zoek naar de zin van het leven en hoopt zijn eigen identiteit te
vinden, zonder hierbij afhankelijk te zijn van geld, macht of sociale
status.
Terwijl hij zijn ouders en zus wanhopig achterlaat voert Christopher’s
ontdekkingstocht hem door de hele VS. Zo belandt hij bij een hippiestel,
ontmoet hij twee Scandinavische toeristen in de Rocky Mountains en
steekt hij de handen uit de mouwen op een boerderij. Intussen heeft
Christopher het pseudoniem Alexander Supertramp aangenomen en houdt hij
een dagboek bij.
Zijn grote wens is om uiteindelijk in Alaska terecht te komen. Afgezien
van zijn drang om van niets en niemand afhankelijk te zijn blijft het
een raadsel waarom Christopher zijn familie, waarmee hij een goede
relatie onderhield, in de steek laat. Hij is niet mensenschuw,
onderhoudt tijdens zijn avonturen leuke contacten met de mensen die zijn
pad kruisen. Terwijl het nauwelijks geloofwaardig wordt gebracht, waarom
hij zo’n afkeer van zijn ouders heeft, is het helemaal niet duidelijk,
waarom hij ook het contact met zijn zus verbreekt.
Christopher wordt door een vriendelijke chauffeur in een verlaten gebied
afgezet en neemt zijn intrek in een leegstaande bus.
De beelden van zijn verblijf daar (maar ook elders) zijn prachtig.
Hoe het daar afloopt en vooral hoe Christopher daar belandt is eigenlijk
de kern van de film.
Penn
schreef het scenario en baseerde dit op het waargebeurde verhaal en de
bestseller die auteur Jon Krakauer in 1996 uitbracht. Wel schaafde Penn
wat bij aan het verhaal.
Het resultaat is een verhaal, dat onvoldoende diepgang kent, zijn
prachtige natuuropnames en –soms ook- intermenselijke contacten, en een
slot, dat aangrijpend is.
A.W.
Een heel mooie film, over een dag uit het leven van twee
kamergenoten, twee studentes, in de tachtiger jaren. Een van de twee,
Gabitsa, is in verwachting en heeft een illegale abortus afgesproken.
Haar vriendin zal haar bijstaan. Maar het loopt allemaal anders dan
verwacht. Het hotel waar ze naar toe wilden is niet beschikbaar. De man
die Gabitsa zal behandelen, stelt een akelige voorwaarde. En er loopt
nog meer anders dan gewenst, maar dat moet u zelf maar gaan kijken.
Het is (niet alleen) een prachtig gemaakte film. Ook de inhoud is, zoals
hij moet zijn: schokkend, ontroerend, geestig en bitter.
Le voyage du ballon rouge van Hou Hsiaoh-Siens is geïnspireerd op
de Franse korte film Le Ballon Rouge van Albert Lamorisse. Het is
een film waarin weinig gebeurt, spelend in Parijs. De Chinese invloeden
zijn onmiskenbaar.
De film opent met een jongetje en een rode ballon. Het jongetje is het
zoontje van de druk bezette, chaotische poppenspeelster Juliette Binoche.
Hij krijgt een nieuwe oppas, Song, een Chinese filmstudente. De camera
volgt de personages en de stad. Daartussen weet Hou een ontroerend drama
uit te tekenen van een alleenstaande moeder met haar zoon.
Voor wie van films zonder veel actie houdt is dit een mooie film.
De verwarde grijsaard
Shigeki is weduwnaar en zijn jonge begeleidster Machiko verloor haar
kind en is gescheiden. Geen van beiden heeft het verlies ooit verwerkt.
Op de 33e sterfdag van zijn vrouw - het jaar waarin volgens het
boeddhisme de ziel definitief naar het hiernamaals vertrekt - besluit
Shigeki het graf van zijn vrouw een laatste keer te bezoeken. Machiko en
hij stranden met autopech in Mogari, een sprookjesachtig, smaragdgroen
bos. Hij profiteert van de gelegenheid om diep het bos in te lopen en
zij kan niet anders dan hem volgen. Twee dagen lang dolen ze door het
bos en geleidelijk beseft Machiko dat de tocht voor hen beiden een
rouwproces kan helpen afsluiten. In The Mourning Forest keert de
Japanse filmmaakster Naomi Kawase terug naar de natuur rond haar
geboortestad Nara. De film, over een bejaarde man en zijn verpleegster
die tijdens een tocht door een immens oerbos hun rouwproces afsluiten,
ontving in 2007 de Grote Juryprijs van het Cannes-filmfestival.
Het is een mooi gegeven
en in overeenstemming met het boeddhisme om na 33 jaar het graf van de
geliefde te bezoeken. De oude man is nog niet over het verdriet van zijn
verlies heen."Mako", de naam van zijn dierbare, is het enige dat de oude
man in het begin kan uitbrengen.
Het is boeiend om te zien hoe het onontkoombare gestalte krijgt en bij
de twee, ondanks hun volwassenheid en hun verdriet, de kinderlijke
onschuld en het jeugdige enthousiasme te voorschijn komen.
De prachtige omgeving speelt uiteraard een belangrijke rol in het
verhaal. Niet voor niets heet de film 'The Mourning Forest', het
bos, waarin men komt om te rouwen. Het bos ook waarin geboorte en
sterfte hand in hand gaan, zoals de wetten van de natuur voorschrijven.
‘Leven’ betekent in het Japans niet alleen ‘het gevoel dat je leeft’,
maar staat ook voor ‘eten’. We houden onszelf in leven door ons te
voeden met wat de natuur ons brengt. Het is deze natuur en de eigen
natuur waarnaar Shigeki en Machiko terug moeten keren om tot verwerking
van hun pijn te komen.
Zoals vaker in Chinese en Japanse films duren sommige scènes voor
westerse begrippen nogal lang en zijn de dialogen spaarzaam. Voor wie
dit geen bezwaar vindt, is het een film vol menselijkheid en zeer de
moeite van het kijken/beleven waard.
Tijdens de naderende dreiging van de Tweede Wereldoorlog
leiden de dertienjarige Briony Tallis en haar familie een bevoorrecht
luxe leventje in hun enorme landhuis. Tijdens een familiebijeenkomst op
de warmste dag van 1935 zorgt de combinatie van drukkende hitte en lang
onderdrukte emoties voor een onheilspellende sfeer. Briony is een meisje
met een levendige verbeelding. Na een aantal catastrofale misverstanden
beschuldigt zij een van de aanwezigen van een grote misdaad.
"Het tweede deel van de film speelt zich af in 1940. De Tweede
Wereldoorlog is losgebarsten en Briony beseft inmiddels, wat ze heeft
gedaan. Haar pogingen tot boetedoening leveren weinig resultaat op.
Het dramatische verhaal eindigt op een opmerkelijke manier...
Op de website zijn bijna
drieduizend films gratis te bekijken. Deze films variëren in lengte van
1 minuut tot anderhalf uur. Het zijn 'echte'films, dat wil zeggen films
met kop en staart, uitgewerkte plots of animaties met veel tekenwerk.
Op het Underground forum is ruimte om uitgebreid te discussiëren over
films.
In 2002 veranderde de wereld van Mariane
Pearl (Angelina Jolie) voorgoed. Haar man Daniel is bezig met een
verhaal over de 'shoe bomber'
Richard Reid. Voor het verhaal moet hij naar Karachi,
waar een tussenpersoon hem toegang heeft beloofd tot een moeilijk te
grijpen bron. Wanneer Daniel naar de afspraak gaat, zegt hij tegen
Mariane, dat hij misschien wat laat thuiskomt. Hij komt echter nooit
terug. Mariane begint een wanhopige zoektocht naar haar vermiste man. Ze
probeert te blijven hopen, hoe moeilijk dat ook is als ze omringd is
door vreemden, verkeer en het lawaai van claxons en telefoons. De chaos
is onvermijdbaar. Maar Mariane moet zien haar kalmte te bewaren. Jolie (Mariane)
toont zowel uiterlijke kracht als innerlijke breekbaarheid. Zij moet
sterk blijven voor Daniel, haarzelf en hun ongeboren kind, maar Jolie
slaagt erin te laten zien, hoe zwaar dit is. De liefde van Daniel en
Mariane zien we in vlagen
door het lijden heen. Het einde kennen we. Daniel blijkt te zijn
vermoord.
In The year my parents went on vacationzien we het leven in de joods/Italiaanse
buurt Bom Retiro in São Paolo door de ogen van de twaalfjarige Mauro,
die zich volledig moet aanpassen. Men eet vis bij het ontbijt,
jongens worden volwassen met een bar mitswa en ze mogen door gaten
in de muur vrouwen in pashokjes begluren. Maar vooral zien we hoe
kinderen denken, hoe volwassenen hen met goede bedoelingen
voorliegen en hoe die kinderen het toch altijd doorhebben als er
iets mis is.
Als
Shin-Ae op een middag thuiskomt, heeft haar 7-jarige zoontje Jun zich
verstopt. Shin-Ae roept zijn naam steeds wanhopiger als ze de vertrekken
van het huis doorzoekt. Het blijft ijzingwekkend stil. Ze loopt naar
buiten en begint te huilen. Dan zien we Jun uit de schaduw te voorschijn
komen. Hij had zich verstopt. Het was maar een spelletje… Of niet?
De Zuid-Koreaanse regisseur Lee Chang-dong houdt het ongewis. Het zou
een spel kunnen zijn dat ze vaker hebben gespeeld en dan zijn moeders
tranen onecht. Of is de lach er een van opluchting? De scène blijkt een
voorbode te zijn. Jun verdwijnt echt. Hij is ontvoerd en vermoord.
Zomaar.
Secret Sunshine staat in het teken van verlies. Aan het begin van de
film reizen Shin-Ae en Jun naar het plaatsje Miryang, de plek waar haar
echtgenoot geboren is. Haar man blijkt verongelukt te zijn en Shin-Ae
hoopt een nieuw bestaan te kunnen opbouwen in Miryang. Als ze onderweg
pech krijgt, wordt ze geholpen door een vriendelijke, praatgrage
garagehouder. Hij zal haar de hele film het hof maken en blijft vrolijk
en optimistisch, hoe nukkig en afwijzend zo soms ook op zijn onbeholpen
avances reageert.
De vasthoudende garagehouder – symbool voor een medemenselijkheid die
steeds minder vanzelfsprekend is – geeft de film wat lucht, want verder
is Secret Sunshine een film vol hartverscheurend verdriet. Actrice Jeon
Do-yeon won voor deze intense rol vorig jaar de prijs voor beste actrice
in Cannes.
Het is een uiterst genuanceerde film die op een
bewonderenswaardige wijze omgaat met kwesties als verdriet, dood,
verlossing en liefde.
Chang-dong maakt vooral indruk met de observerende scènes zonder veel
dialoog. Als Shin-Ae op weg is naar de desolate plek van de misdaad en
haar zoontje moet identificeren, blijft de camera op afstand. We zien de
breekbare vrouw een berg aflopen. Daar onder moet Jun ergens verscholen
liggen. Haar afdaling duurt tergend lang. De lichaamstaal van Shin-Ae
zegt genoeg…
Regie: Paul Haggis
Met o.a.: Tommy Lee Jones, Charlize Theron, en Susan
Sarandon.
In
the Valley of Elah is een film uit 2007, geschreven en geregisseerd
door Paul Haggis. De titel van de film verwijst naar het dal uit de
bijbel waar de strijd tussen David en Goliath plaatsgevonden zou hebben.
Paul Haggis’ In the Valley of Elah is gebaseerd op feiten, hoewel
de namen en de locaties zijn gewijzigd.
De
film gaat over een vader, die militair is geweest, en nu op zoek is naar
zijn zoon. Hij is namelijk gebeld door het Amerikaanse leger met de
vraag of hij iets weet over zijn zoon. De zoon, Mike, blijkt
teruggekeerd te zijn uit de Irakoorlog en is daarna spoorloos verdwenen.
Aangezien hij nu gewoon burger is, heeft Deerfield niet overal toegang.
Hij zet echter een rechercheur van politie op het juiste spoor. Zij
treft het lichaam van Mike aan, verminkt en verbrand.
Als vader Deerfield weet, dat zijn zoon vermoord is, rust hij niet
voordat hij de moordenaar(s) heeft gevonden. Deerfield ziet op de plaats
delict meteen dat zijn zoon op een andere plaats is omgekomen en daarna
versleept. Een reden zou kunnen zijn, dat hierdoor het onderzoek in
handen van het leger komt, in plaats van in handen van de politie.
Samen met rechercheur Sanders bijt hij zich vast in de zaak om uit te
zoeken wat er precies met zijn zoon gebeurd is. Ondertussen krijgt hij
van een vriend gerestaureerde stukjes film opgestuurd die Mike met zijn
telefoon gemaakt heeft in Irak.
Dit laat flarden van de oorlog in Irak zien, beelden van mishandeling
van gevangenen en van PTSS waarvan sommige militairen last hebben na hun
terugkeer uit de strijd.
De militairen proberen aanvankelijk om het onderzoek door de politie
tegen te houden. Ze suggereren dat Mike iets met drugshandel van doen
had. Zijn maten, die Mike vlak voor z’n dood nog hebben gezien, leggen
een verklaring af. Ofschoon Deerfield betwijfelt of de militairen de
waarheid spreken, kan hij niet geloven, dat ze iets met de dood van hun
makker te maken hebben. Hij blijkt zich vergist te hebben….. Het hoe, wat en waarom van Mike’s verdwijning is
hartverscheurend.
Zes toonaangevende animatoren (striptekenaars) laten een staaltje van
hun kunnen zien. Ze werden door de hippe Franse studio Prima Linea
gevraagd hun kinderdromen van vlak voor het slapen gaan in inktzwart en
bleekwit te verbeelden. Hier omheen is een soort raamvertelling gebouwd.
Het resultaat is verbluffend, angstaanjagend en pakt je!
De openingsbeelden tonen een sadistische markies die een groep
bloeddorstige honden uitlaat. Eén van de dieren werpt zich op een
angstig kind. De markies zal – telkens met een hond minder – tussen de
vier halflange verhalen opduiken.
Dan volgt het eerste verhaaltje, meteen ook het meest verhalende van de
vier. Het is getekend en geschreven door Charles Burns, de Amerikaanse
striptekenaar die een terechte cultstatus kreeg dankzij de graphic novel
Black Hole. Burns hanteert dezelfde tekenstijl als in zijn
strips. In een verhaal dat zowel doet denken aan Kafka’s Die
Verwandlung als aan de Amerikaanse B-klassieker The Astronaut’s
Wife voert Burns een wereldvreemde jongeman op, die insecten
verzamelt. Jaren later, wanneer hij als stuntelige student er nauwelijks
in slaagt om meisjes te benaderen, walst Laura plots zijn leven binnen.
Ze lijkt aanvankelijk perfect, tot ze angstwekkende metamorfosen begint
te ondergaan. Deze donkerkomische episode zet meteen de toon voor de
andere verhalen, die net zo goed over nachtmerries en vieze beestjes
gaan.
Voor het thema 'metamorfoses' klik
hier
Meer over (Japanse) strips? Klik
hier
The
Diving Bell and the Butterfly begint met vlekkerige en vervormde
beelden. Soms wazig, soms weer zwart. Röntgenfoto’s. Het is een bewuste
keuze van de Amerikaanse beeldend kunstenaar en regisseur Julian
Schnabel. De eerste minuten zijn gefilmd vanuit het perspectief van de
hoofdrolspeler Jean-Dominique Bauby. Jean-Do, zoals hij door zijn
vrienden genoemd wordt, ligt na een beroerte in een ziekenhuis. Hoewel
hij denkt tegen de artsen te praten, reageert niemand.
Niemand hoort de monologues intérieurs die de kijker wel hoort. 'Ik kan
niet meer praten', beseft de patiënt.
Het is nog veel erger. Nadat Jean-Dominique Bauby, de hoofdredacteur van
het Franse modeblad Elle, eind 1995 is getroffen door een beroerte,
lijdt hij aan het zogenaamde, zeldzame locked-in syndroom. Hij is van
zijn kruin tot zijn tenen verlamd. Bauby kan alleen zijn linkerooglid
nog bewegen. De kijker ziet dit, omdat het beeld dan even zwart wordt.
Nadat hij zijn zelfmedelijden en woede over het wrede lot heeft
overwonnen, geeft Jean-Do zijn leven een nieuwe richting: hij begint aan
een boek. Een actuele versie van Alexandre Dumas' De Graaf van Monte
Christo moet het worden.
Zijn therapeute ontwikkelt een methode om met hem te communiceren. Zij
dicteert een speciaal alfabet dat begint met de letters die het meest
voorkomen in het Frans. Als ze de letter opleest die Bauby bedoelt,
knippert hij met zijn oog. Zo schrijft Bauby letter voor letter, woord
voor woord, zijn Le scaphandre et le papillon (vertaald als
'Vlinders in een duikerspak': het zware duikerspak staat symbool voor
het lichaam waarin de schrijver zich opgesloten weet. De vlinder staat
voor zijn geest, die vrijer is dan ooit tevoren). Bauby stierf kort na
het verschijnen van zijn boek.
Het is een hartverscheurende film.
Into the Wild (2007) Chris McCandless noemde zichzelf
een 'extremist'. Hij was pas afgestudeerd en had een veelbelovende
toekomst voor zich. Hij besloot echter zijn comfortabele leventje de rug
toe te keren. Het lot brengt hem ondermeer naar Dakota, Colorado en
uiteindelijk zelfs in de ruige natuur van Alaska. Into the Wild
geeft een oprecht en soms aangrijpend portret van de jongeman. Om in de
film mee te kunnen gaan, helpt het om de romantische kijk van de
regisseur Sean Penn op de jeugd en de natuur te delen. Maar ook voor wie
sceptischer is ingesteld, valt er veel te bewonderen en genieten aan de
film.
De hoogbejaarde oma Aleksandra trekt een
oorlogsgebied binnen om haar kleinzoon te bezoeken. Deze kleinzoon
bevindt zich in een legerkamp in Tsjetsjenië. Aleksandra arriveert met
een legertrein in het kamp. Ze komt er tijdens haar bezoek achter, dat
er in het kamp eigenlijk geen plaats is voor vrouwen en emoties, omdat
er de hele tijd door beslist wordt over leven of dood.
De
Belg Nic Balthazar heeft rond autisme een succesvolle film gemaakt.
Ben
is anders. Zijn leven zit vol vreemde rituelen. Hij lijkt te leven in zijn eigen universum, dat zich voor meer dan
de helft afspeelt in de wereld van online computergames. In de echte, harde wereld van een technische school is het leven
voor hem een dagelijkse hel, met twee kerels die hem het leven bijna
letterlijk onmogelijk maken. Ben heeft een plan. Een plan van één woord: moord! Dan komt zijn internetvriendin Scarlite in zijn leven.
Dat behoorde niet tot het plan. Info
www.benx.be
Met
o.a.: Keanu Reeves als Alex Wyler en Sandra Bullock als Dr. Kate
Forster
De
arts Kate Forster woonde in een bijzonder, glazen huis aan een meer. Nu
ze verhuisd is, besluit ze een brief te sturen aan de haar onbekende
nieuwe bewoner van dat huis.
De brief wordt beantwoord door Alex Burnham (Keanu Reeves), een
architect die nu in het huis woont (dat zijn vader had ontworpen).
Geleidelijk aan worden de brieven van de twee intiemer en blijkt, dat ze
verliefd op elkaar worden, ook al hebben ze elkaar nooit ontmoet.
Tja, en dan wordt het verhaal een beetje ongeloofwaardig. Je zou
verwachten, dat ze vervolgens iets afspreken, maar dat is moeilijk. Ze
blijken namelijk in verschillende tijden te leven: Kate leeft in 2006,
en Alex leeft precies twee jaar eerder. De brieven weten op magische
wijze de tijd tussen de twee geliefden te overbruggen…
Het is een vreemd, romantisch drama. De relatie tussen de twee eenzame
mensen per brief wordt goed invoelbaar neergezet. Ze leren elkaar immers
kennen door een intensieve correspondentie. Het feit, dat ze in twee
verschillende tijden toch met elkaar kunnen corresponderen via de
brievenbus? Daarmee heb ik persoonlijk moeite. De brieven reizen
blijkbaar moeiteloos door de tijd. En ik mag het wel vreemd vinden, Kate
en Alex schijnen het vrij normaal te vinden.
Uiteindelijk komt het tot een afspraak. Alex zoekt de Kate van 2004 op
terwijl Kate 'wacht' totdat Alex in 2006 is aangekomen. Kunt u het nog
volgen?
Mijn grote bezwaar tegen deze film is, dat er geen logica in zit. En ik
het toch enigszins wil kunnen begrijpen.
‘The Lake House’ moet je misschien als een soort sprookje zien. En dan
is het geen onplezierige film of mislukking.
En het eind? In eerste instantie vond ik het jammer, dat er op zo’n
manier een happy end geforceerd werd. Toch vond ik het spel met tijd en
mogelijkheden in tweede instantie minder storend.
Toch nog een zesje?
Stuur uw opmerkingen of reacties naar cedars@live.nl
o.v.v. 'film', zodat deze hieronder geplaatst kunnen worden.
Ik ben heel erg benieuwd wat u ervan vond.
Away from her is de
eerste lange speelfilm onder regie van de actrice Sarah Polley
(1979). Al voor ze het scenario begon te schrijven, gebaseerd op een
kort verhaal van Alice Munro, had ze Julie Christie voor de hoofdrol
op het oog. Deze actrice speelt de rol van de dementerende Fiona op
indrukwekkende wijze. Bijna even indrukwekkend is de Canadese acteur
Gordon Pinsent als haar echtgenoot. Grant en Fiona zijn al jaren gelukkig getrouwd en leiden een rustig
leven op het platteland. Dan krijgt Fiona last van geheugenverlies. Grant doorloopt alle stadia van bijbehorende emoties, van ontkenning
en woede enz.. Fiona wordt opgenomen in een rusthuis. Daar wordt ze
echter verliefd op een andere patiënt.
Perfume:
The story of a murderer (2006)Drama, thriller
Regie: Tom Tykwer
Met Ben Whishaw, Dustin
Hoffman, Alan Rickman, Rachel Hurd-Wood, Andrés Herrera, Simon Chandler,
David Calder, Richard Felix, Birgit Minichmayr, Reg Wilson, Carlos
Gramaje, Sian Thomas, Michael Smiley, Perry Millward, Alvaro Roque,
Franck Lefeuvre, Sam Douglas, Jaume Montané, Karoline Herfurth, Timothy
Davies, Sara Forestier, Corinna Harfouch, Paul Berrondo, Joanna
Griffiths, Jessica Schwarz, Harris Gordon, Anna Diogene
Deze
film is gebaseerd op het beroemde boek Das Parfum van Patrick
Suskind en vertelt het levensverhaal van Jean Baptiste Grenouille, in
het Frankrijk van de 18de eeuw. Grenouille werd op een
stinkende vismarkt in Parijs geboren en te vondeling gelegd. Vanaf zijn
geboorte blijkt hij een sterke reukzin te hebben en deze ontwikkelt zich
allengs verder; hij herkent alle geuren ter wereld. Als hij op een dag
de geur van een mooi meisje opsnuift, raakt hij geobsedeerd: deze geur
wil hij kunnen bewaren en bij zich dragen. Hij gaat in de leer bij de
beroemde parfumeur Baldini (Dustin Hoffman) om de fijne kneepjes van het
vak te leren en al snel maakt hij de meest fantastische parfums ter
wereld. Het onweerstaanbare aroma van jonge vrouwelijkheid laat hem
echter niet los, die geur moet en zal hij ‘vangen’. Op een dag besluit
hij dan ook te vertrekken naar de bakermat van de parfumindustrie, omdat
hij bij Baldini niet kan leren wat hij wil…
Zijn zoektocht naar het ultieme parfum mondt uit in moorden op meerdere
jonge vrouwen. Dit leidt uiteraard tot paniek onder de bevolking.
Vaders proberen hun dochters te beschermen tegen deze ongrijpbare
moordenaar.
Topproducent Bernd Eichinger wilde het succesvolle boek van Süskind, met
wie hij bevriend is, al vanaf het begin verfilmen, maar de eigenzinnige
en teruggetrokken schrijver Süskind, die naar verluidt als een
kluizenaar leeft in de Franse Languedoc, gaf pas in 2001 toestemming.
Hij kreeg 10 miljoen euro voor de verkoop van de rechten, voor het
volgens Stanley Kubrick 'onverfilmbare' boek. Onverfilmbaar of niet, het
werd verfilmd. En het resultaat mag er wezen.
'Het parfum' van Patrick Süskind is een prachtige roman. Als je die hebt
gelezen, zul je misschien onderdelen missen in de film. Uiteraard kan
een film een roman niet geheel navolgen. Maar de wijze waarop deze roman
tot een film is verwerkt verdient alle lof! Of je nu wel of niet het
boek hebt gelezen, deze film blijft van begin tot eind boeien.
Of…?
Dat einde vind ik namelijk het enige minpuntje, maar beoordeelt u vooral
zelf of u dat ook zo ervaart.
Wanneer Julien thuiskomt,
stopt hij snel zijn blouse in zijn broek en strijkt zijn haar plat.
Zijn moeder mag niet weten dat haar zoontje er op school minder
keurig bij loopt dan thuis. Het zou haar in een slecht humeur
brengen, en dat is iets wat Julien graag voorkomt. Moeder is licht neurotisch, het kind loopt op eieren. Vervelend,
maar geen ramp, zo lijkt het aanvankelijk in Mon fils à moi. Als de
film niet begonnen was met een grimmige vooruitblik - een afgedekte
brancard verdwijnt in een ziekenauto - zouden de eerste huiselijke
scènes weinig argwaan wekken. Julien, een beginnende puber, is de oogappel van zijn moeder, die
niet werkt en al haar energie richt op haar zoon en het huishouden.
Het is waar dat moeder veel van haar zoon houdt. Te veel, zo blijkt
al gauw. En op de verkeerde manier. Het is niet de bedoeling dat
Julien zich scheert, een vriendin krijgt, of zelf zijn kleren
uitkiest. Het is niet de bedoeling dat hij ouder wordt, een eigen
leven gaat leiden. De gedachte alleen al maakt moeder hysterisch.
De spanning wordt slim opgebouwd in Mon fils à moi, een
psychologische thriller waarin moederliefde zich van een
monsterlijke kant laat zien Mon fils à moi is het knappe en
beklemmende debuut van een filmmaker die weet hoe hij zijn publiek
moet manipuleren.
Tuya's marriage gaat over
een zelfverzekerde en koppige vrouw in het noordwesten van Mongolië,
die van haar invalide echtgenoot moet scheiden, omdat zij de taken
binnen haar familie niet meer alleen aan kan. Ze zal een nieuwe man
moeten vinden die voor haar gezin wil zorgen. De film is tevens een
verslag van het traditionele leven van de laatste Mongoolse nomaden.
Het is de derde film van Wang Quan An (1956), die behoort tot de
nieuwe generatie Chinese filmmakers.
Regisseur Alejandro González Iñárritu houdt van verweven
verhaallijnen. In
zijn nieuwste film "Babel" zijn alle personages op
de een of andere manier met elkaar verbonden. Richard (Brad Pitt) en
Susan (Cate Blanchett) zijn op vakantie in Marokko om hun relatie te
redden. Hun twee kleine kinderen zijn thuis gebleven, waar oppas Amelia (Adriana Barraza) voor ze zorgt. Ondertussen zijn twee
verveelde Marokkaanse jongetjes het geweer waarmee ze hun kudde
schapen moeten beschermen aan het uit proberen. Op dat moment rijdt
de touringcar met toeristen langs en per ongeluk wordt Susan
geraakt. Het
centrale thema van 'Babel' is communicatie of beter gezegd
miscommunicatie, want de meeste dingen in de film gebeuren doordat
mensen elkaar niet begrijpen...
Het is een film met meerdere verhaallijnen, die aan het eind op hun plek
vallen. Het is een aanrader voor iedereen, die niet alleen ter
ontspanning een film ziet, maar er ook nog eens over wil nadenken of
-praten.
De broeierige warmte van de New Yorkse zomer van 1986 is tastbaar in dit
magnifieke debuut van Dito Montiel. Montiel schreef een boek over zijn
leven en over dat van vrienden die door drugs en gevangenisstraffen ten
onder gaan. Deze film is er de verfilming van. Ook de jonge Dito dreigt
te worden meegesleurd door de verleidingen van de buurt. Hij kiest
echter voor zichzelf. Na twintig jaar keert hij terug en ziet wat er van
de rest geworden is.
Het is geen film over de stoere jongens uit zijn jeugd, zoals het
bovenstaande misschien doet vermoeden. Het is een
terugblik, met een mengeling van spijt en
melancholie, op een bijzondere zomer. Montiel geeft een impressie van
zijn jeugd in losse herinneringen. Herinneringen aan een vader, die niet
gelooft in een betere toekomst. Of aan een vriend, die hem laat zien dat
poëzie soms een uitweg kan bieden.
Een ontroerend stukje cinema.
Met: John Hawkes, Miranda July, Miles Thompson e.a.
In
onze tijd is het voor veel mensen steeds moeilijker om echt contact met
elkaar te hebben. Ook de wijze waarop mensen contact met elkaar leggen,
zijn veranderd.
Deze film toont ons dit, op vele manieren.
Christine stalked de pas gescheiden Richard, die letterlijk alles
probeert om indruk te maken op zijn kinderen.
Zijn oudste zoon, Peter, verlangt naar andersoortige contacten en
gebruikt hiervoor o.a. internet.
Ondertussen wordt hij benaderd door twee buurmeisjes die een beoordeling
van hem willen over hun ‘prestaties’. Zij vragen hem dit om zich
zekerder te voelen bij de toenaderingspogingen van een veel oudere man.
Kleine broertje Robby legt ‘geweldige’ contacten via internet, veelal
omdat hij zinnen kopieert en plakt van sexueel getinte chatrooms. Dit
leidt tot hilarische scènes, bijv. wanneer de oudere vrouw, met wie hij
chat, hem vraagt: "Are you touching yourself?"
En dan is er nog Sylvie, het jonge buurmeisje van Peter, die al jaren
bezig is met het verzamelen van een uitzet.
‘Me and You’ gaat over hoe mensen zich voordoen, over een
gesexualiseerde samenleving, maar zeker ook over sympathieke personen.
En niet te vergeten over de afstanden tussen mensen, die eigenlijk dicht
bij elkaar staan. De mensen leven geïsoleerd van elkaar en slagen er
niet in elkaar echt te bereiken. Behalve in één ontroerende scène,
waarin Peter Sylvie een speelgoedbeest brengt, “Het is voor je dochter.”
Misschien is het bedoeld om ons te tonen, dat we veel kunnen winnen als
we maar als een kind, zo onbevangen, leren denken en leven.
Wat ‘Me and You and Everyone We Know’ ons zeker leert is, hoe de gewone
dingen in iemands leven kunnen veranderen door de verbeelding.
De Nederlands-Palestijnse regisseur Hany Abu-Assad
nam een paar dagen uit het leven van een meisje en drie jongens uit het
Palestijnse Nablus. Werken in de garage, eten bij moeder, televisie
kijken, rondhangen, vrienden zien, flirten, kletsen. Als de dag niet in
het teken van het paradijs had gestaan, was het een dag als alle andere
geweest. Paradise Now was omstreden, omdat de jongens in de film
zich voorbereiden op een zelfmoordaanslag in Tel Aviv. De voorbereiding
is fascinerend. De mannen worden geschoren, gewassen en eten samen en
nemen de onvermijdelijke martelarenvideo op. Paradise Now heeft
meerdere prijzen gewonnen.
De
film is in vijf delen opgedeeld, zoals de titel al doet vermoeden.
In Spring, de lente, zien we een boeddhistische leerling, die met
zijn meester in een soort drijvend kloostertje verblijft. Ze leiden een
leven vol meditatie. Als ze willen wandelen of kruiden zoeken, dan
moeten ze naar de kant van het meer roeien. In het klooster is niets dan
zij tweeën. En een Boeddhabeeld, natuurlijk.
De leerling is nog maar een kind en wanneer hij weer eens aan land is,
verzint hij een spelletje. Hij zoekt kleine stenen en bindt deze vast
aan een vis, een kikker en een slang. Het kost de vis veel moeite om nog
te kunnen zwemmen met een steen aan z’n lichaam. Het jongetje moet
lachen als hij de vis ziet worstelen.
De leraar observeert, maar zegt niets. ’s Nachts bindt hij een kei op de
rug van de jongen. ’s Ochtends vertelt hij de leerling, dat de kei er
pas af mag als hij eerst de dieren van hun last heeft bevrijdt. En als
er eentje is gestorven, dan zal de jongen de steen voor altijd in zijn
hart dragen. De jongen treft de vis dood op de bodem van de kreek aan,
de kikker leeft nog, de slang ligt in een plasje bloed. Hij is
waarschijnlijk door een ander dier gedood.
De jongen moet vreselijk huilen als hij ziet wat hij de slang heeft
aangedaan.
Summer laat de jongen zien, wanneer hij opgroeit tot een man. Op
een dag ziet hij een moeder en dochter in het bos. De dochter is
tamelijk ziek en de moeder brengt haar naar het klooster in het meer,
omdat ze hoopt dat de meester haar zal kunnen genezen.
De jongen voelt zich tot het meisje aangetrokken en dit loopt uit op een
(sexuele) verhouding. Als de meester dit ontdekt, wordt hij niet boos.
Hij waarschuwt de jongen met de woorden, dat begeerte leidt tot
verlangen om te bezitten en bezit leidt tot moord. Het meisje moet weg.
……
Elk
jaargetijde laat de ontwikkeling in het leven van de man zien, die in
Spring de leerling was. In het nieuwe voorjaar is de cirkel rond…
Het zou jammer zijn om het verhaal verder te vertellen. Het is namelijk
een mooie, spirituele film, met prachtige beelden. Een film om op je
gemak te gaan genieten.
Hoofdrolspeler(s): Tara Elders, Thijs Romer, Marcel Hensema, Jack
Wouterse
Deze
film gaat over de moord op Pim Fortuyn door Volkert van der G. Dit zijn
ook de ons bekende feiten. In deze film komt er echter nog een heel
arsenaal aan andere ‘feiten’ bij. Ook de AIVD en de Joint Strike
Fighter-lobbyisten hadden er belang bij, dat Fortuyn uit de weg werd
geruimd. Zelfs zijn politieke tegenstanders dronken een glas op zijn
vroege dood. Aldus de laatste Theo van Gogh-film 06/05, gebaseerd op het
boek De zesde mei van Thomas Ross.
De film 06/05 volgt fotograaf Jim de Booy (Thijs Romer), vanaf de dag
van de moord. Hij is daar té onnozel foto’s aan het schieten van een
soapster, en merkt niets van alle hectiek van ambulances en ME. Een
enigszins ongeloofwaardige start; van een fotograaf mag je toch iets
meer alertheid verwachten. Deze foto’s leveren echter uiteindelijk wel
beelden (op de achtergrond) op van Volkert, een ME-bus en een hoog
persoon van de AIVD.
Het is een film die (te) bol staat van complotten en intriges. Toch
maken de bekende tv-momenten uit die tijd die erin verwerkt zijn, het
geheel tamelijk reëel. Waarschijnlijk ook, omdat we ons die beelden
allemaal nog herinneren. Over vijf of tien jaar hebben die aan
bekendheid ingeboet.
Een van de opvallendste types in de film is de AIVD-man Van Dam, die
hele scènes op een hometrainer speelt, zijn lippen stift en een mobiel
heeft met als ringtone een hinnikend paard. Een maf figuur.
06/05 heeft zowel humor als missers, maar geeft een mooi beeld van die
onwezenlijke periode in 2002.
Met: Jeremy Irons, John Lone, Ian Richardson,
Barbara Sukowa en Annabel Leventon.
Enigszins gebaseerd op een ware gebeurtenis, gaat de film over een
Franse diplomaat, René Gallimard (Irons), werkzaam in China in de jaren
’60. Op een avond leert hij in Beijing de Chinese toneelspeelster en
zangeres Song Liling (Lone) kennen.
René was naar de voorstelling Madame Butterfly gegaan, omdat dat van
hem verwacht werd, maar raakt hier volledig in de ban van Song Liling,
die de rol van Madame Butterfly vertolkt. Het is voor hem liefde op het
eerste gezicht. Aanvankelijk wil hij dat nog niet toegeven, maar als hij
haar weerziet op het toneel bij de Beijing opera, wordt hij, ondanks
zijn functie en zijn huwelijk, definitief verliefd op de Chinese. Song
Liling wordt René’s Butterfly…
Zijn plotselinge belangstelling voor en kennis van de oosterse cultuur
ontgaat zijn superieur niet: René krijgt een belangrijke functie. Dat
zijn kennis een gevolg is van zijn liefde voor een Chinese houdt hij
uiteraard geheim.
De Chinese blijkt echter in meerdere opzichten niet zo te zijn, zoals ze
zich voordoet. Uiteindelijk blijkt, dat René totaal verblind was door
zijn liefde voor Song Liling. Hij was zich er blijkbaar niet van bewust
(of wilde het niet weten), dat alle rollen in de traditionele Chinese
opera door mannen worden vertolkt.
René’s relatie leidt er toe, dat hij zijn land verraad en uiteindelijk
veroordeeld wordt. Zijn gevangenneming en hernieuwde contact met Song
Liling dwingt hem ertoe, de waarheid onder ogen te zien. Het feit dat
zijn geliefde een man is maakt, dat hij in de gevangenis de rol van
Butterfly aanneemt, de vrouw, die stierf vanwege haar onmogelijke
liefde.
M. Butterfly is een mooie, zij het enigszins gedateerde film. Het laat
een beetje zien van de politieke omstandigheden in het China van de
zestiger jaren, maar het is bovenal een liefdesdrama. Het feit, dat
René zó lang niet weet, dat zijn geliefde een man is, maakt het verhaal
echter wat ongeloofwaardig.
Regie: Lasse Hallström Met: Tobey Maguire, Charlize
Theron, Delroy Lindo, Paul Rudd and Michael Caine
Homer
Wells (Tobey Maguire) is een weeskind dat nooit geadopteerd wordt.
Althans, niet door mensen van buiten het weeshuis. Het weeshuis doet
o.a. dienst als illegale abortuskliniek en arts Wilbur Larch (Michael
Caine) ontfermt zich over Homer. Hij ziet in de jongen een ideale
opvolger en leert hem alles wat hij weet. Zo krijgt Homer al op jonge
leeftijd te maken met het fenomeen ‘abortus’.
Homer wil de verantwoordelijkheden die dr. Larch op zijn schouders legt
ontvluchten en grijpt dan ook de kans om het weeshuis te verlaten met
beide handen aan. Dr. Larch heeft het daar erg moeilijk mee. In brieven
probeert hij Homer over te halen om terug te komen, maar deze voelt hier
niets voor. Hij heeft het goed naar zijn zin als appelplukker en wordt
bovendien verliefd.
Homer heeft geen andere ervaringen dan het leven in het weeshuis en
volgt dan ook zijn hart, zonder verder veel na te denken. Dat gaat enige
tijd goed, maar uiteindelijk wordt hij toch geconfronteerd met de nare
kanten van het bestaan. Zo wordt ook hij gedwongen keuzes te maken.
The Cider House Rules is een mooie film, met de nodige dramatische en
romantische verwikkelingen en fraaie sfeerbeelden, waarin zowel Tobey
Maguire als Michael Caine zeer goed acteerwerk leveren.
De kleine dingen die er gebeuren, worden op een mooie, enigszins
ontroerende manier gebracht.
De laatste zin is geweldig: ‘Good night, princes of Maine, kings of New
England’…
Alvy Singer is een briljante humorist, maar in de liefde kan hij wel wat
hulp gebruiken. Na twee gestrande relaties wordt hij geïntroduceerd bij
Annie Hall. Maar Alvy’s twijfels verknoeien de relatie en Annie Hall
vertrekt naar L.A. en naar een andere man.
Het lijkt zo een alledaags verhaaltje, maar Woody Allen weet er heel wat
meer van te maken dan dat. Hij vertelt de opkomst en ondergang van een
liefdesrelatie op een hoogst originele manier, door de neurotische Alvy
zich af en toe tot de camera laten richten, passanten op straat naar
commentaar te vragen en zijn Annie letterlijk mee te nemen naar zijn
verleden.
Alvy en Annie zijn twee onhandige en chaotische mensen, die zich erg bij
elkaar op hun gemak voelen.
Een niet-sentimentele film met humor. (Ladida.)
Una giornata particolare (een bijzondere dag, 1977)
Una giornata particolare
(Een bijzondere dag) is een Italiaanse speelfilm uit
1977 onder regie van Ettore Scola en geproduceerd door
Carlo Ponti. De hoofdrollen worden gespeeld door Sophia
Loren en Marcello Mastroianni.
Achtergrond van de film
is het bezoek dat Adolf Hitler op 8 mei 1939 brengt aan
zijn Italiaanse bondgenoot Benito Mussolini. Terwijl de
Romeinse woonflat waar de huisvrouw Antonietta en haar
overbuurman, de homoseksuele voormalige radiopresentator
Gabriele, wonen, leegstroomt om de parades bij te wonen
blijven deze twee achter. Het komt tot een min of meer
toevallige ontmoeting waarbij de twee elkaar wederzijds
bezoeken. Het is een ontroerende ontmoeting tussen deze
beide bewoners van het flatgebouw, die allebei op zoek
zijn naar liefde. Hoewel ze zich tot elkaar aangetrokken
voelen en er kortstondig iets ontstaat tussen de twee,
heeft het geen toekomst. Nog steeds een prachtige film.
A.W.
Bijzonderheden: Staat te boek als Federico Fellini's meest toegankelijke
film. Een tijdloos en visueel overdonderend meesterwerk met betoverend
camerawerk, een glansrol van Marcello Mastroianni en sfeervolle muziek
van Oscarwinnaar Nino Rota (The Godfather).
Fellini maakte deze film in 1959 in de Via Veneto, een straat vol
nachtclubs en cafés.
Zijn hoofdpersoon is een roddeljournalist, Marcello, die het zoete leven
van verlopen aristocraten, tweederangs filmsterren en ouder wordende
playboys volgt.
Marcello wordt gespeeld door Marcello Mastroianni. Marcello is een
aantrekkelijke man, die ronddoolt in het lege nachtleven en niet veel
geluk lijkt te vinden.
Hoewel de hoofdpersoon omringd wordt door aantrekkelijke vrouwen en ook
wel aandacht krijgt, blijkt nergens uit, dat er meer uit voortvloeit dan
dat. De vrouwen komen naar hem toe, maar gaan ook even gemakkelijk bij
hem weg. Met hetzelfde gemak laat hij zijn vriendin aan haar lot over.
Het is geen eenvoudige, toegankelijke film. Gaandeweg ontdek je echter
enige structuur. La dolce vita is een registratie van een aantal
nachten en het aanbreken van een nieuwe dag. In de beelden zitten
‘afdalingen’, van nachtclubs tot ondergrondse parkeerplaatsen en
‘stijgingen’. Een van de prachtige voorbeelden hiervan is de beklimming
van de Dom. Marcello volgt een filmster die de treden bijna opfladdert.
Even lijkt het, alsof er iets van intimiteit tussen de twee zal
ontstaan, maar dan snelt de filmster alweer verder. Dit naderen en
ontwijken vindt zijn vervolg in een nachtclub waar de vrouw uitbundig
feest met een kennis van haar. Tot slot volgt Marcello haar de nacht in,
waar wilde honden huilen en de filmster terug huilt. Tot het te erg
wordt en beiden min of meer vluchten. Het eindigt in de vroege morgen,
als de vrouw de Trevi fontein in loopt en hij haar na gaat. Hij
bewondert haar, maar kan haar niet bereiken.
Zo is er ook een ontroerende scene met zijn vader. Deze bezoekt Marcello
op een avond en duikt met hem het nachtleven in. Marcello’s vader drinkt
stevig en voelt zich dan weer vrij en jong en heeft het – even – goed
met een jonge vrouw. Maar dit is van zeer korte duur; de vader wordt
ziek en verlaat het huis van Marcello vroeg in de ochtend, grauw en
ontnuchterd.
In enkele episodes in La dolce vita komt Steiner voor. Steiner
lijkt een soort tegenpool van het nachtleven, en ook van Marcello. Hij
heeft kunst om zich heen, is getrouwd en heeft kinderen. Toch heeft ook
Marcello een andere kant: Hij schrijft namelijk boeken. De precieze rol
van Steiner is me – na één keer La dolce vita – nog niet helemaal
duidelijk.
De film begint met een beeld van Christus, dat per helikopter boven Rome
wordt getransporteerd. En het eindigt op het strand, waar vissers een
zeemonster hebben gevangen en het strand opslepen. Daar ziet Marcello
een meisje, dat hij ooit eerder heeft ontmoet. Zij probeert hem met
gebaren iets duidelijk te maken, maar hij begrijpt het niet en loopt
weg.
En ik
begreep deze film niet helemaal, maar dat was geen reden om hem 'de rug
toe te keren'. Er zijn veel mooie beelden, ondersteund door sfeervolle
muziek. Vrolijk werd ik er echter niet van. La dolce vita lijkt een lange zoektocht naar geluk, dat nergens
wordt gevonden; de film laat een gevoel van leegte achter.
In de film noir van regisseur Henry
Hathaway speelt Richard Widmark - die voor zijn rol als psychopathische
gangster een Oscarnominatie kreeg - Tommy Udo. Zijn nette kleding
verbergt zijn gewelddadige inborst. Het hoogtepunt van Udo's optreden is
zijn bezoek aan de verklikker Rizzo. Udo wil met hem afrekenen, maar
Rizzo blijkt niet thuis. Zijn moeder wel. Ze zit in een rolstoel en zegt
tegen Tommy dat haar zoon even weg is. Als Tommy ziet, dat Rizzo's
kleren verdwenen zijn bedenkt hij zich niet. Hij bindt Rizzo's moeder
met een stuk telefoondraad vast aan de rolstoel en gooit haar vervolgens
de trap af.
De camera beweegt rustig over een mistig landschap en stopt bij een
herenhuis met de allure van een kasteel. Het is het bezit van Maxim de
Winter, wiens hele leven in het teken staat van Rebecca, zijn eerste,
onder mysterieuze omstandigheden verongelukte vrouw.
Hij en zij huishoudster, de ijzige Mrs. Danvers, maken het zijn tweede
vrouw vrijwel onmogelijk haar plaats op Manderley te veroveren. Alfred
Hitchcocks eerste Amerikaanse film is een onvergetelijke mengeling
tussen gotische romance, thriller en psychologisch drama. Laurence
Olivier (Maxim de Winter) en Joan Fonda ( de tweede Mrs. De Winter)
spelen uitstekend twee personages die getormenteerd worden door het
verleden, gepersonifieerd in Rebecca - een personage dat we nooit te
zien krijgen.
Meer filmrecensies (in
het Engels) op de Engelse pagina. Klik hier. ------------------------------------------------------------------------------------------------
We nodigen iedereen
die deze site bezoekt uit, om suggesties wat betreft films,
tentoonstellingen, toneel- of dansvoorstellingen of andere culturele
uitingen met een korte beschrijving door te geven aan:
Engels
zijn nieuwste film "Babel" zijn alle personages op
de een of andere manier met elkaar verbonden. Richard (Brad Pitt) en
Susan (Cate Blanchett) zijn op vakantie in Marokko om hun relatie te
redden. Hun twee kleine kinderen zijn thuis gebleven, waar oppas Amelia (Adriana Barraza) voor ze zorgt. Ondertussen zijn twee
verveelde Marokkaanse jongetjes het geweer waarmee ze hun kudde
schapen moeten beschermen aan het uit proberen. Op dat moment rijdt
de touringcar met toeristen langs en per ongeluk wordt Susan
geraakt.